Iedereen is gek op Bonito

Bonito is een grote knuffelhond.
Elke dinsdag maakt hij iedereen van dagbesteding Amstel Spel blij!

Iedereen is gek op Bonito

Een wel heel bijzondere vrijwilliger

Bonito is een grote, bruine hond. Hij heeft veel weg van een grote knuffelbeer. “Deze hond heeft zo’n rustig karakter. Daar moeten meer mensen plezier van hebben”, dacht Lenie Smit, vrijwilligster bij Sherpa. Ze nam contact op met Sherpa, die meteen enthousiast reageerde toen Lenie en Bonito kwamen kennismaken. Er was direct een klik!

Elke dinsdagochtend, en al bijna twee jaar, bezoeken zij samen dagbesteding Amstel Spel. Dat is altijd een heel bijzondere ochtend, want iedereen is gek op Bonito.

Delen

Op dinsdagochtend krijgt Bonito minder voer, omdat hij daarna veel koekjes krijgt. Lenie neemt gebroken biscuitjes mee, om te delen met Bonito’s ‘vrienden’. Het delen is een belangrijk onderdeel van het contact met de deelnemers van Amstel Spel. Bonito legt speelgoed neer bij zijn vrienden. Hij houdt daarbij goed in de gaten of iedereen genoeg aandacht krijgt. En ondanks zijn enorme formaat, loopt hij  zeer behoedzaam rond. Hij zorgt ervoor dat hij niet op voeten staat of zomaar ergens gaat liggen.

Koude voeten

Wil zit heerlijk op een roze zitzak. Bonito begroet haar likkend. De voeten van Wil zijn vaak koud, maar ze warmt ze graag op in de zachte vacht van haar grote vriend. Ze geniet zichtbaar en lacht hardop.

Wim zit op een groene mat. Hij kan de hond goed zien, zo dichtbij. Een koekje voor Wim en een koekje voor Bonito.

Michiel ligt op een rode zitzak. Hij is blind en bevoelt met zijn handen de hele kop van Bonito. Die vindt het heerlijk als hij wordt geaaid. Bij Michiel zie je aan zijn ogen en draaiende hoofd dat hij het ook fijn vindt. Lenie legt koekjes op de buik van Michiel en Bonito slobbert ze daar voorzichtig weg.

Warmte en hondengeur

“Bonito’s aanwezigheid zorgt voor een aangename warmte en geur”, vertelt een begeleider. “De sfeer is meteen heel anders als hij met iedereen plezier maakt. En hij mag lekker naar zichzelf ruiken, naar hond.”

Als Bonito, duidelijk op verzoek van Petra zelf, bij haar langs gaat, krijgt ze de slappe lach. Hoorbaar, met open mond en van oor tot oor. Op haar hand ligt een koekje en Bonito neemt het heel voorzichtig in zijn bek.

Hennie en Annie moesten wel wennen aan Bonito. Maar nu weten zij: deze hond bijt niet, maar komt knuffels geven en koekjes delen.

Aan het eind van de ochtend gaan ze naar huis. Bonito slaapt daarna de hele middag, omdat het heel vermoeiend voor hem is. Wat ’n schitterende vrijwilligers!