Beredeneren en verklaren. Jaja….

Als je, zoals ik, al een paar weken thuis moet werken, omdat artsen je in een risicogroep plaatsen, ontstaat er eerst een soort “vrij”-gevoel, wat al heel snel vervangen wordt door een gevoel van onrust en daarna verzet; ‘ík wil dit allemaal niet en graag terug naar normaal, alstublieft’.

Maar ook ik zie de vreselijke beelden, de cijfers, de ellende van mensen die rechtstreeks geconfronteerd worden met het virus, de steeds vollere Intensive care afdelingen en nog veel meer. Dit alles bracht me al snel in een staat van berusting en maakte me vastbesloten om mijn steentje bij te dragen aan het terugdringen van het Coronavirus.

Ik moest echt wel even wennen aan het feit dat wildvreemden, maar ook de buren en familie een gesprek begonnen en eindigden op 1,5 meter. Nu zijn we er alweer zo aan gewend, dat het opvalt als iemand die 1,5 meter niet in acht neemt. Wij kunnen het beredeneren, verklaren en kennelijk ook vrij snel aanpassen.

Maar nou heb je een verstandelijke beperking en ben je cliënt van Sherpa. Dat beredeneren en verklaren ligt dan wel even anders, zou ik zeggen. Natuurlijk, ook ik ken veel cliënten die je goed kunt uitleggen wat er aan de hand is. Je kunt de nieuwe regels bespreken, alternatieven bedenken en aanreiken, maar het daadwerkelijk gaan doen in de praktijk? Tja, dat is wel een dingetje, zeker als het vele weken gaat duren.

En dan de cliënten, aan wie je het niet kunt uitleggen, die het niet zullen begrijpen. Cliënten die gevoelig zijn voor sfeer, die nogal gebaat zijn bij regelmaat en vaste patronen. Moet je je voorstellen, opeens staat je hele leven op z’n kop, alle vastigheid is weg. Geen dagbesteding meer, het zo vertrouwde ritme is verdwenen en tot overmaat van ramp komen ouders, broers, zussen en al die leuke vrijwilligers ook niet meer langs.

Maar dan, zoals altijd in goede en slechte tijden, zijn daar gelukkig de begeleiders. Heerlijk vertrouwd en veilig. Ook de begeleiders van de dagbesteding zijn nu op de woningen. Zo ontstaat er een nieuw ritme in die vertrouwde sfeer. Met veel inzet, creativiteit, enthousiasme, aanpassingsvermogen en professionaliteit zetten zij zich iedere dag weer in voor alle cliënten. Ook al kan de cliënt het beredeneren en verklaren, het is toch heel prettig als begeleiders in de buurt zijn voor een praatje, een spelletje, om uit te huilen, het nog eens uit te leggen en zoveel meer. Dan zijn die begeleiders van wonen en dagbesteding gewoon goud waard en onmisbaar in deze barre tijden.

Namens de cliënten, wil ik alle begeleiders nog eens danken voor jullie tomeloze inzet in een moeilijke tijd; en ach, dat beredeneren lukt ons vaak ook maar moeizaam.

Woorden als verbinden, een helpende hand en goed op elkaar letten klinken veel mooier…

Ik wens het ons allen van harte toe!

Hans Castel