Maurits heeft autisme

Maurits hockey autisme magazineCarina en Robert Breitenstein wisten al snel na de geboorte van hun zoon Maurits (23) dat hij anders was. Deze baby huilde wel heel veel, sliep wel heel weinig en was niet rustig te krijgen. Carina: “De huisarts en het consultatiebureau adviseerden jaar na jaar het nog even aan te zien. Hij zou er overheen groeien.” Maurits was vier, toen de diagnose eindelijk werd gesteld: autisme. “Zó’n opluchting. Nu konden we ergens op inspelen.

“Robert en ik hebben weleens tegen elkaar gezegd dat Maurits’ grootste handicap is dat je niets aan hem ziet”, vertelt Carina. “Anders had dat waarschijnlijk eerder tot een diagnose geleid. Die zou hem – en ons – meer begrip en geduld van zijn omgeving hebben opgeleverd. Onwillekeurig reageerden mensen nu toch vaak een beetje naar: ‘Wat huilt ie veel, wat zeurt ie toch.’ Hij werd overvraagd.”Praten kon Maurits al snel. Lopen kwam pas op z’n tweede, maar fysiek deed hij niet voor andere kinderen onder. Het was zijn gedrag dat Carina en Robert zorgen bleef baren. Carina: “Hij speelde niet. In de box zat hij maar te huilen; hij had geen idee wat hij daar moest. Het enige dat hem een beetje rust gaf, was de tv. Vooral het kinderprogramma Tik Tak dat uit veel herhalingen bestaat.”

Autisme was het laatste waaraan ik dacht
Na twee jaar kreeg Maurits een jonger broertje, Philip. Carina: “Vanaf dat moment zagen we het verschil in gedrag pas goed. Toen dachten we: als niemand ons serieus neemt, gaan we zelf op zoek naar een antwoord. Via een omweg kwamen we bij een arts van het AMC. Een keerpunt, want ditmaal kwam er een diagnose, al was autisme het laatste waaraan ik had gedacht. Dat associeerde ik met contactarm gedrag en Maurits was juist heel aanhankelijk.”

De diagnose bracht meer rust in het gezin. Carina: “Als hij weer urenlang huilde, wisten we dat hij daar niets aan kon doen. We zorgden dan dat hij zich veilig en comfortabel voelde. Daarbij kregen ze tips van psychologe Annette Heffels. “We hebben veel met haar gepraat, ook over hoe we met Maurits moesten omgaan nu hij een broertje had. Ze zijn echt dol op elkaar, maar Philip streefde Maurits op een gegeven moment voorbij. Als Maurits een eenvoudige tekening had gemaakt en we zeiden: ‘wat mooi’, merkten we dat Philip dacht: ‘als je dat al mooi vindt, ben ik snel klaar.’ Annette leerde ons dat we Maurits ook konden prijzen voor z´n inspanningen. Dat je kon zeggen: wat goed dat je daar zo lang mee bezig bent. En voor Philip was dat eerlijker en stimulerender. Verder begreep Maurits zijn eigen lijf niet goed. Zo kon hij dooreten tot hij misselijk werd. Toen kregen we de tip om papieren boterhammetjes uit te knippen, net zoveel als er in een normaal ontbijt gaan. Die wisselde hij dan bij ons in voor echte sneetjes. Het maakte het onbekende voor hem tastbaar en dat werkte.”

Maurits bleek meer begeleiding nodig te hebben dan thuis mogelijk was. Op z’n zesde woonde hij doordeweeks een halfjaar ter observatie in een speciaal woongedeelte van het AZU. Een moeilijke besluit voor zijn ouders. Carina: “Het voelde als een rouwproces. Maar voor Maurits was het de beste beslissing die we hadden kunnen nemen.” Zijn begeleiding werd voortgezet in de instelling Sint Marie in Eindhoven. Daarna kwam hij in Hilversum te wonen, op het Thijsseplein bij Sherpa. “Dat ging zo goed dat ze na een paar jaar tegen hem zeiden: ‘wij denken dat jij prima geschikt bent voor een eigen studio in Otto´slaan. Die erkenning vond hij supergaaf.”

Maurits kan echt altijd bij zijn begeleiders terecht
Carina en Robert zijn erg blij met Sherpa. “En Maurits helemaal. Hij heeft twee vaste begeleiders die hem helpen. Bijvoorbeeld met taarten bakken, digitaal klokkijken, omgaan met medebewoners, of het verwerken van teleurstellingen. Hij kan echt àltijd bij ze terecht. Dankzij alle begeleiding is hij intussen veel zelfstandiger dan hij bij ons ooit was geworden. Hij kookt, maakt schoon, doet de boodschappen en de was. Werkt bij een kunstcentrum en helpt ook nog mee met de catering en administratie van een buurtcentrum. In de weekenden is hij bij ons en speelt dan onder meer hockey. Er is nu voorzichtig sprake van een zelfstandige woning, vlakbij de huisjes van Sherpa. Dat vindt hij nog wel een beetje spannend, maar hij kijkt er ook naar uit. Maurits heeft een hartstikke leuk eigen leven.”